Column: Afbrokkelen

Louis Rings over gemeentelijke autonomie

Deze zomer zat ik in Frankrijk tussen de krijtrotsen. Een prachtig gebied. Voor mij zag ik de zee die door een behoorlijke wind nogal tekeer ging. Bij laag water kun je mosselen zoeken voor de kust. Je kunt ze uiteraard ook in de plaatselijke restaurantjes vinden.

Het plaatsje waar ik vakantie vierde, ligt aan de monding van een riviertje. Er is een dal van een meter of vijfhonderd tussen de rotsen (falaises) en met een stenenstrand.  Daarbuiten lopen links en rechts de falaises omhoog tot ruim boven de honderd meter. Kom je bij die rotsen, dan staan er bordjes: het is verboden om binnen een afstand van 25 meter onder de rotsen te lopen in verband met vallende rotsen. Met het bekende gevarenbordje van een rots waar stenen afvallen. Er is een voetpad dat omhoog voert, maar ook dat ligt ruim buiten de 25 meter van de rand van de falaise. Op een enkele plaats kun je een instorting zien. In de rand van de rots zit een diepe inham, daaronder ligt een berg los gesteente. Dergelijke inhammen zijn er ook op plaatsen waar woningen (nu) aan de rand van de rotsen staan. Toen ze gebouwd werden stonden die woningen ruim van de rand, ze waren niet gek. Europa wordt op die kust jaarlijks wat kleiner.

Een eindje verderop ligt net zo’n plaatsje. Een inham waar een riviertje naar de kust stroomt. Een restaurant waar je Normandisch kunt eten. Links en rechts gaan hier de falaises omhoog naar vijftig tot zestig meter. Met één verschil, er  loopt een trap van tien meter vanaf het laagste punt van inham naar zeeniveau. Daar ligt voor de rotsen een klein strandje van ongeveer 10 meter. Bij eb zal het wat meer zijn. Geen bordje dat je 25 meter van de rotsen moet blijven, dat kan niet eens. Wel het bekende waarschuwingsbord voor vallend gesteente, echter niet op het strand, maar bovenaan op de rots. Er staat een hek (een meter van de rand) en op de plaats waar eerder dit jaar een stuk naar beneden is gevallen is, is met rood-wit lint achter het hek nog een meter afgezet.

Twee verschillende waarschuwingssituaties met een toch identiek risico. Een uiting van de autonomie van de gemeenten in Frankrijk. Waarbij de ene gemeente het makkelijk heeft om streng te waarschuwen voor de risico’s dicht onder de rotsen, er is immers een ruim strand beschikbaar waar geen rotsen staan. De andere gemeente wil de gasten en inwoners het genot van een zeebad ook niet onthouden. In beide gevallen een beroep op de eigen verantwoordelijkheid van de bezoekers: er wordt niet zichtbaar gehandhaafd. Iedereen vindt het ook de gewoonste zaak van Frankrijk dat dit soort verschillen er kunnen zijn. En wij uit Nederland, ons dichtgeregelde land, vinden dat weer één van de charmes van dat land. De gemeentelijke autonomie, die in Nederland steeds meer afbrokkelt, is soms zo gek nog niet. Bovendien, als je mosselen wilt zoeken moet je soms wel eens dicht onder de rotsen lopen. Sommige zaken zijn een beetje risico wel waard. Maar dat is een persoonlijke inschatting.