Column: Systeemcontrole tandarts?

Louis Rings over systematische controles

Onlangs kreeg ik van mijn tandarts het berichtje voor de halfjaarlijkse controle. Deze keer niet alleen een kaartje met datum en tijd, maar ook een vragenlijstje. Met vragen als:

 

• Hoe vaak en op welke momenten van de dag poetst u uw tanden?
• Welke tandpasta en wat voor tandenborstel gebruikt u?
• Hoe lang poetst u uw tanden per poetsbeurt gemiddeld?
• Neemt u ieder kwartaal een nieuwe tandenborstel?
• Snoept u? Zo ja, zijn dat: zuurtjes, lolly’s, chocolade, toffees, candybars (mars, snikkers, etc.),  drop of iets anders?
• Wat drinkt u regelmatig: rode wijn, witte wijn, gezoete of ongezoete frisdranken of geen van deze?
• Rookt u?

Met het ingevulde lijstje kom ik op het tijdstip van het afspraakbriefje bij de tandarts. Terwijl ik langzaam achterover ga op de tandartsenstoel, neemt de hij het lijstje door. “Dat ziet er goed uit”, zei hij. “Je gaat systematisch om met de gezondheid van je gebit om én met de beste middelen. Ik zie ook dat er een redelijke borging is van goede uitvoering”, en hij zet de stoel weer overeind. “Tot de volgende keer.” Verbaasd kijk ik hem aan. Hij begrijpt mijn verbazing. “Mijn collega’s en ik doen tegenwoordig systeemcontroles. Dat gaat prima, veel efficiënter dan met een spiegeltje en een haakje in je mond turen. Je weet waarschijnlijk wel dat er een tekort is aan tandartsen; zo kunnen we aanzienlijk meer mensen controleren in dezelfde tijd. En de bekende angst voor de tandarts is vrijwel verdwenen. Er komen nu zelfs mensen langs die ik al jaren niet meer gezien heb voor controle.” “Maar”, werp ik tegen, “hoe weet je nu of ik geen gaatjes heb?”. “Dat weet ik als je voor tand- of kiespijn langskomt”, zegt hij. “Jij weet het dan, dat is toch genoeg? Het is jouw gebit en dus jouw verantwoordelijkheid. Je poetst goed en snoept niet om gaatjes te voorkomen. Daar vertrouw ik op.” Met open mond verliet ik de praktijk. Dat ik systematisch de verantwoordelijkheid pak hoeft hij niet vast te stellen, dat weet ik al. Het gewenste resultaat: daar ging het toch om bij controle? Zo niet. Er zijn grenzen. Ik loop terug naar de behandelkamer. Om toch nog even duidelijk mijn tanden te laten zien.